Gedicht - Weggelopen
Naam: Ton Rijkers
Leeftijd: 66

Aantal gedichten: 1432

Toon alle gedichten

Gedicht waarderen

Aantal waarderingen: 2

Weggelopen

392 maal gelezen



 

 

 

 

 

 

WEGGELOPEN

 

 

De koude noordenwind jachtte door de straat

in het bos ernaast kraakten bladerloze takken

De storm tierde en bulderde als razend kwaad

en trachtte iedere tak op de grond te kwakken

 

 

Het meisje vocht een welhaast hopeloze strijd

haar paraplu had het al lang reeds opgegeven;

Op zulk vreselijk weer was ze niet voorbereid

ze streed als ‘t ware om deze dag te overleven

 

 

De avond viel, een grauwe wolk dreigde haar

een dikke tak plonsde krakend achter haar rug

Ze schrok en vreesde plots het vreemd gevaar

‘t liefst keerde ze om, gewoon naar huis terug

 

 

Zonder winterjas of iets was ze thuis gevlucht

om niet achterhaald te worden koos ze het bos

Wellicht was er hier wel een of ander gehucht

indien echter niet  tja, dan was ze echt de klos

 

 

Stemmen op de harde orkaanwind meegevoerd

deden vrees in het jonge tienermeisje oplaaien

Misschien werd ze al lang door iemand beloerd

de stemmen minderen, ze leken weg te waaien

 

 

Ze ontwaarde ergens in het roetdonker een licht

daar zouden zeker vriendelijke mensen  huizen

Een deur waaide open en ook meteen weer dicht

misschien was het wel dat huisje bij de sluizen

 

 

Die woning bij de sluizen bleek het niet te zijn

vriendelijke mensen verbleven daar echter wel

Ze zag ‘t huisje door een druppeltje maneschijn

zowel vader als moeder ..omhelsden haar snel


07-01-2018
10:03:04


Ton Rijkers

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Geplaatst op: 07 januari 2018 - 10:07




Reactie plaatsen

U moet inloggen voordat uw een reactie kunt plaatsen