ik ben achtergebleven

het is nu geen kwestie meer van leven

maar slechts.....overleven

ik slijt m'n dagen

met miljoenen vragen

die ik jou had willen stellen mijn schat

waar jij ook misschien het antwoord niet op had

ik mis de simpele dingen die we samen deden

zelfs het korte ritje naar 't station dat we elke morgen reden

je sleutel in 't slot

'k ben niet heel meer...maar kapot

'k ben nog maar de helft van WIJ

want jij bent er niet meer bij

'k mis je meer dan ik ooit had gedacht

geen warme armen om mij heen in 'n koude nacht

de leegte die jij achterliet

m'n liefste.....ik heb nog zo'n verdriet

de kinderen zijn 'n grote steun

maar ook zij kregen 'n flinke dreun

de vader die er altijd was..is er niet meer

dat doet enorm zeer

onze nieuwe kleinzoon is geboren

dat hebben we niet meer kunnen delen

je zult hem nooit meer zien en ook niet kunnen horen

straks kan hij alleen maar met Oma spelen

de pijn zal slijten dat weet ik wel

maar je dood.....dat ging zo snel

afscheid heb ik niet eens kunnen nemen

op m'n gezicht draag ik 'n lach...maar m'n hart blijft wenen

ik ben achtergebleven 

Dit gedicht heb ik geschreven naar aanleiding van het gesprek wat ik had met m'n vriendin die vorig jaar heel plotseling haar man verloor, ik heb geprobeerd hiermee haar gevoelens te verduidelijken.  

Reactie plaatsen