Gedicht - Vlucht MH17
Naam: corrason
Leeftijd: 73

Aantal gedichten: 292

Toon alle gedichten

Gedicht waarderen

Aantal waarderingen: 2

Vlucht MH17

992 maal gelezen





Vlucht MH17



 ‘Een goede reis’ is wat men hoort
Door familie en vrienden uitgezwaaid
Prettige vakantie en geniet ervan
Zenuwachtig om elkaar heen gedraaid
Opgewonden huppelt een kleuter
Handjes, neusje tegen het raam geplakt
in verwondering over die zilveren vogel

We gaan dadelijk aan boord
De lange loopbrug naar het einde
De vele voetstappen totdat je hoort
‘Welkom aan boord van vlucht MH17’
Een lach op een vriendelijk gezicht
Het smalle pad waarlangs een ieder gaat
De stoel waarop het juiste nummer staat

In de vertrekhal of op het platform
Een mensenmassa gaat op weg naar huis
Nog even een snelle blik geworpen
De hemel slokt de glimmende vogel op
‘Een goede reis’ prevelt nog een enkeling
‘Zij gaan naar de zon’ is wat iemand verzucht
niets wetend nog, van het onheil in de lucht

Vliegtuig neergestort, er is geschoten
De paniek, de onzekerheid, angstig vermoeden
De bevestiging laat op zich wachten, twijfel
Ingehouden adem, handen voor de mond
Vlucht MH17 is niet meer die mooie vogel
Tranen en emotie ontladen zich in pijn
Het rood kan alleen nog rouwzwart zijn
 
Ontkenning, ongeloof,verbijstering en woede
Waar is mijn familie, waar zijn mijn vrienden?
Het nieuws blijft uit en komt niet snel genoeg
Dan komt de boodschap: ‘Het is waar!’
Verslagenheid alom, de reden niet begrepen
In wat nog naklinkt uit het ‘Goede reis’
is een onverwacht enkeltje ‘Gods Paradijs’

Nieuws verpakt in een vreselijke boodschap
De zilveren vogel werd uit de lucht gehaald
Bewust en weloverwogen op burgers gericht
Mannen, vrouwen, kinderen in hun onschuld
Oorlogszucht, politiek gekonkel zonder gezicht
Families en gezinnen moedwillig uiteengereten
Daders zonder moraal, idioten zonder geweten

Wie zijdelings is betrokken bij dit drama
voelt slechts een deel van de pijn die vreet
Wie er middenin staat raakt in shock
raakt in een roes het geloof in mensen kwijt
Wie van een afstand onmachtig toekijkt
verbaast zich over de gretige onbeschoftheid
waarmee men de daad op zich vergoelijkt
 
Hoe vaak gaat dit nog gebeuren?
Hoeveel pijn, dood en verderf is nodig?
Wanneer krijgt de mens een keer verstand?
Wanneer wordt oorlogstuig en bloed vergieten
niet langer doorgegeven aan een kinderhand?
Keert ooit de oorsprong terug in norm en waarde?
Een ‘Goede reis’ voor iedereen op Moeder Aarde?




RIP
Corrason  ©
20 juli 2014
GBY


Geplaatst op: 21 juli 2014 - 09:21



Ton Rijkers

Overigens wèl een zeer indrukwekkend gedicht. Heel mooi..

Groetjes,
Ton

Ton Rijkers

Hoi Cor,

Ik heb zojuist het www. adres veranderd in een verwijzing zonder www. Wat er aanvankelijk stond stoorde de site namelijk.

Groetjes,
Ton

corrason

Dank voor uw woorden. Lees mij als u wilt. Dat kan ook bij Leesgedichten of op mijn eigen website   corrason.nl  Ik zeg u wel dat over het algemeen mijn werk zich richt op een zekere doelgroep.  Wanneer mij echter dingen bezighouden waarbij ik de pijn van de wereldse ellende hoog heb, begeef ik mij buiten het vaste patroon.
Met vriendelijke groet
Cor Knollenburg

Ger van der Ark

Ik ben diep onder de indruk van uw gedicht. Ik ga uw al eerder geschreven gedichten lezen.Ik moet nu naar de tandarts en mijn vrouw afhalen van het ziekenhuis.
Lezen we nog eens iets van u =
Vriendelijke groet
Ger van der Ark. 


Reactie plaatsen

U moet inloggen voordat uw een reactie kunt plaatsen